خودم را اینگونه باور میکنم آرام.
خسته از سردی دل های سرد
تند تر از طوفان غم .
آشیانم ویران .
کوله بارم ز خاک سیاه .
زندگی جون کندن است.
تلافی روزهای سخت.
یک کبوتر بی بال وپر سیاه چون شب بی مهتاب .
دلم چون غروب آفتاب .
صبر از دست داده ام
جان زلب بر کنده ام
آب زدست بنهاده ام
رنجور بیمار بی طبیب .
طفل در آغوش کو پستان شیر .
گنجشک تنم در چنگال شاهین است هنوز.
فریادم آوای سکوت.
شادی از لب هایم خیلی وقت است رفته است
در غمم نمی گرید کسی .
خون خودکارم بر برگ سفید حکایت از زردی فصل پاییز است
من نیستم مرده ام.
زندگی تلخ تر از دیروز گشته است
خواب ما شیرین تر از خواب خرگوش گشته است
زندگی ما ر ا رسوای عالم کرده است
سستی رنگ اراده پای ما را بیحس کرده
باتلاق زندگی دست پا زدن بیچارگیست
دست وپا بر بند نشین در انتظار
می رسد تک سوار بی سپاه
آخرین لحظه نگذار بیمارت کند
تا ابد در حسرت ماندگارت کند
زندگی آرام اگر آرام روی
گر خواهی تندش کنی سر بالا شود